Kontakt
Saznaj više

Društvo ZEOS eko-sistem d.o.o. je prvi operater sistema upravljanja otpadnom električnom i elektronskom opremom u Bosni i Hercegovini.

Utjecaj EEO na okoliš

Obzirom da elektronski uređaji brzo bivaju prevaziđeni i odbačeni e-otpad je jedna od oblasti u kojoj je zabilježena najveća porast.

E-otpad je teško reciklirati jer sadrži opasne supstance, kao i one koje zahtjevaju posebne postupke pri rukovanju. Previše elektronike koju više ne želimo završi na deponijama i u pećima za spaljivanje otpada zajedno sa komunalnim otpadom.

Prema procjeni Programa Ujedinjenih Nacija svake godine se stvori oko 50 miliona tona e-otpada, od čega se reciklira nekih 13%, što je šokantno saznanje. To predstavlja veliko rasipanje vrijednih resursa, posebno kada se uzmu u obzir negativne posljedice vezane za ekstrakciju sirovina i slične postupke u procesu proizvodnje elektičnih aparata.

Da bi se napravili elektronski uređaji i njihove komponente koristi se preko 1000 različitih vrsta materijala. Mnogi od njih su otrovni, uključujući rastvarače na bazi broma, PVC, teške metale (kao npr. olovo, živa, arsen, kadmijum i heksavalentni hrom), plastiku i gasove. Navedne supstance su štetne po ljudsko zdravlje i životnu okolinu ukoliko se sa njima ne postupa po propisima.

Procjenjuje se da od ukupne godišnje potrošnje žive na svjetskom nivou oko 22% se iskoristi u proizvodnji električnih i elektronskih uređaja.

Stari televizori sa katodnim cijevima (CRT) sadrže između 2-4 kg olova koje može iscuriti u zemlju, ako pri odlaganju na deponiju dođe do oštećenja i razlaganja, i na taj način zagaditi izvore podzemnih voda.

Novi displeji od tečnog kristala (LCD) sadrže lampe žive za osvjetljenje ekrana. Svaki LCD sadrži mikrogram žive. Metal je ipak tako toksičan da samo jedan gram žive godišnje ispušten u jezero površine od 1,5 ha može da zagadi vodu u toj količini da se riba ne može jesti.

Bilo kakav ozbiljan pokušaj da se minimalizuje štetan efekat elektronike mora da se uzme u obzir čitav životni ciklus, uključujući i period nakon prestanka rada, te proizvođači moraju da preuzmu odgovornost za svoje proizvode tokom čitavog životnog ciklusa, tj. proizvođači moraju da proizvode čistije proizvode, dugotrajnije, te da upravljaju svojim proizvodima nakon upotrebe radi ponovnog iskorišćavanja i pravilnog tretmana.